kapalpakan

Kahapon konti na lang ang mga maling diskarte ko. Habang lumalaon nababawasan ang mga kapalpakan ko. Kaya masaya na ako at konti na lang ang "murang" kailangang sikmurain ko.

Nag-aaral kasi akong magmaneho. At bilang bagito, syempre nagkakamali ako. Tao lang po kasi. At tuwing matututo ako sa mga maling ginawa ko, eto na naman at merong panibagong katangahan akong babanatan. Hay, buhay!

Mahirap pala talagang mag-aral. Buti na lang guro na ako. Kung estudyante pa lang ako, tiyak ibabagsak ko - ako. Kaso sa pagkakataong ito, estudyante ako. Pero di naman ako puedeng ibagsak dahil paboritong estudyante ako ng guro ko. Nagkataon, asawa ko rin siya (buti na lang.) Pero ang hirap. Di kasi kami magkaintindihan at ang sungit niya. Simpleng instraksyon pinahihirap, kaya pano matututunan? Ganon nga talaga yata ang buhay.

Pero kahit papano, nakikita ko naman ang pagbabago. Sanayan lang siguro talaga... pakapalan ng sikmura at patigasan ng mukha. At higit sa lahat, gamitin ang karisma. Dahil, pagkatapos ng lahat... ako pa rin ang panalo.