sa puso at isip

Ngiti

2010-05-22T16:03:00.000-04:00

Sabado na ulit at ABaKaDa Sabado ay kelangang gawin. Kaya heto at naghahagilap ng salita at larawan. Heto at natutuliro sa pag-iisip at pag mumuni-numi. At heto natataranta sa pagpo-post ng blag para sa Meme ko.

Kaya para sa Letrang NGA... NGITI!

Tunay na nakakahalina

Panghagod sa kaluluwang pagod

Simpleng ngiti ni Neneng

Tunay na nakakabusog

TITIK NGA... NGITI

Si Nanay

2010-05-08T23:19:00.000-04:00

Sabado pa rin ngayon kaya ABaKaDa Sabado pa rin ang paksa ko. Bukas ay Lingo kaya di na tugma ang paksa ko. Pangalawang post ko para sa araw na ito... pahabol para bukas... araw ng mga Nanay sa mundo.

Kaya para sa Letrang NA... NANAY!

Siya ang aking gabay

Masungit man paminsan-minsan

pero walang kapantay magmahal.

Namimiss kita ngayong wala ka na
Ngunit iyong ala-ala nasa puso ko tuwina
Maligayang Araw ng mga Nanay... aking Inay!

TITIK NA... NANAY

Manga

2010-05-08T13:51:00.002-04:00

Sabado at ABaKaDa Sabado na naman. Sabado ngayon at umuulan. At pag ganitong panahon, wala akong naiisip kundi ang kumain. Kaya naman ngayong Sabado ang aking napagdiskitahan ay ang kawawang "manga".

At nagkataong ngayon ay nasa Letrang MA... MANGA!

Paboritong prutas
Mapahinog o mapahilaw
Kaulam ng suman o sawsaw sa bagoong man
Paboritong manga'y
Laging katakam-takam

Titik MA... MANGA!

Ang Langaw

2010-05-01T11:02:00.000-04:00

Sabado na ulit at eto naghahagilap ng ilalagay na post para sa aking ABaKaDa Sabado. Ang bilis ng panahon... parang kelan lang ay nasa Titik A...

... ngayon ay nasa Letrang LA na... LANGAW!

Mortal kong kaaway!

TITIK LA... LANGAW

Inang Ko Po

2010-04-24T22:13:00.000-04:00

INANG KO PO! Sabado pala ngayon at nakalimutan kong gumawa ng post para sa ABaKaDa Sabado.

At ngayon ay nasa Letrang I... Inang Ko Po!

Inang Ko Po... Sabado na naman

Sa dami ng gawain nakalimutan ang mahalaga

Sa dami ng labahin di na magkandaugaga

Sa dami ng tiklupin di na makatunganga

Hay... paano na nga kaya Inang ko... ganito na lang ba?

TITIK I... INANG KO PO!

Halakhak

2010-04-17T10:39:00.028-04:00

Sabado na ulit at oras na para sa ABaKaDa Sabado.

Nakakatawa nga naman ang buhay. Eto ako at nag-umpisa ng kalokohan... at hirap na hirap panindigan. Kaya naman eto na naman naghahagilap ng maisusulat dahil Sabado na naman.

At para sa Titik HA... Halakhak ...

Halakhak... gamot sa pusong sadlak sa kalungkutan

Masaklap na kapalaran... tawanan mo lang

Dahil ang pagsubok sa buhay ay may katapusan.

TITIK HA... HALAKHAK!

Ang Mabitaminang Gatas

2010-04-10T08:17:00.002-04:00

Sabado na ulit at oras na para sa ABaKaDa Sabado.

Ang nakaraang araw ay medyo maalwan at kaaya-aya maliban kahapon na maulan. Subalit sa kabila ng lahat ako'y naliligayan. Kahit papano ay alam kong malapit na ang tag-init.

At para sa Titik GA... GATAS... ang salitang naisip ko. Sapagkat sa idad kong ito, ang gatas ang mahalagang sangkap para sa aking nutrisyon.

Gatas... puno ng Bitamina na kelangan ng katawan

Calcium na mineral para sa butong marupok dala ng katandaan

Inumin ng madalas para hindi mapilay

At ng maging masaya ang nalalabing buhay.

TITIK GA... GATAS!

Engkanto

2010-04-03T12:58:00.005-04:00

Sabado na nga... at huli na ang post na ito para sa ABaKaDa Sabado.

Puyat ako at wala sa wisyo. At walang maisip na salitang Pinoy na akma para sa titik E at bahagyang katamaran.

At dahil sa walang maisip... eto na lang ang aking ilalagay...

Para sa Titik E... ENGKANTO!

Pinoy na Pinoy. Di mawawala sa paniniwala.

Ang mala-engkantong paghanga sa mahihiwaga.

Totoo man o kathang isip... si La Aunor pa rin ang aking Idol.

WALANG HIMALA!

Para sa Letrang E... ENGKANTO!

Ang Dahon... Bow!

2010-03-27T11:37:00.007-04:00

Hay Sabado na pala di ko man lang namalayan. Kaya eto nagdudumali akong gumawa ng ABaKaDa Sabado post ko. Kahiya-hiya naman na ako ang nag-umpisa ng kalokohang ito eh ako ang walang post.

Kaya heto na... Sabado na naman at ang ABaKaDa Sabado ay nasa Tiktik Da.

Titik Da... Dahon!

Berde ang kulay...

minsan ay makulay...

minsan ay patay...

Para sa Letrang Da... DAHON!

Ang Kanin!

2010-03-20T00:38:00.006-04:00

Sabado na naman... walang pasok ako. Hay salamat makakatulog ako ng mas mahaba. Labada ay natapos ko na... kahapon pa. Palantsahin ay kalimutan na muna. Sabado ngayon at pagkain naman ang aatupagin ko.

Sabado na naman at oras na para sa ABaKaDa Sabado. At ngayon ay nasa titik Ka.

Titik Ka... KANIN.

Pinoy na pinoy. Di kayang ipagpalit sa french fries o mashed potato man lang.

Laging hahanapin... san man makarating.

Dahil ang pinoy... pag nalulungkot at nahohomesick sa Lupang Hinirang

Pagkain ang nasa isip... kahit ulam ay alamang.

Para sa Letrang Ka... KANIN!

Bakya ni Neneng

2010-03-13T06:59:00.010-05:00

Para sa ABaKaDa Sabado... ito ang naisip kong Pinoy na Pinoy.

Sabado na naman... walang pasok ang mga bata... pati ako. Labada ay nakababad na. Palantsahin ay nakapila pa.

Para sa Letrang Ba... BAKYA!

Sapin sa paa. Pilipinong talaga.

Lumikha ng mga bakas na lumipas...

Na kahit kaylan ay di kumupas.

Ba... Bakya!

Piktyur Galing sa Wikipedia.

ABaKaDa Sabado... A

2010-03-06T00:03:00.017-05:00

Ang Abakada... bow!

"Sabado na naman... walang pasok ang mga bata... naglilinis si Neneng ng bahay..." Hay, yan ay linya sa isang aklat noong akong nasa Unang Baitang na namemorya naming magkakapatid.

Sabado ngayon... at ito ang unang Sabado na sisimulan ko ang aking inimbentong Meme... ang ABaKaDa Sabado. At dahil ABaKaDa... uumipisahan ko sa Titik A... AKO

Ako ay panganay.

Ako ay nag-iisang anak na babae.

Ako ay Pinoy.

Titik A... AKO!

Totohanan na ito!

2010-03-05T23:35:00.007-05:00

Hala... napasubo na talaga ang Lola nyo. Siguro talagang ganito ang takbo ng utak ng kakatapos lang na malabatiba. Medyo hilo pa ang Lola nyo dahil sa isinaksak na anestisya bago isundot sa pu**t ko ang maliit na kamera para sa colonoscopy. Buti na lang malinis ang aking bituka at walang namamahay na agiw. Kaya Kampante na ako. Tuloy ang ligaya.

Pero dahil nga siguro hilo pa rin ako at sumabak na agad sa pagboblog... ayan naki sali na rin ako kay Mister Linky at paninindigan ko na itong Meme na naisip ko.

At syempre may gaya ng ibang mga Meme... may mga susunding patakaran. Hmmmmmm... isip-isip! Eto na!

Una... Ipagmalaki mo na Pinoy ka. Kaya gayahin mo ako... maggawa ng post kada Sabado... wid matsing piktyur at konting talata o tula [bahala ka kung anong type mo].

Pangalawa... Gawa ka ng sarili mong ABaKaDa Sabado post sa iyong blog. Tapos balik ka dito at klik mo si Ginoong Linky sa bandang ibaba para makapunta ka sa "listahan ng pakikibaka" [participation list]. Isulat ang inyong PANGALAN at ang link sa iyong post doon sa kahon. At ilagay ang logo ng ABaKaDa Sabado sa ibaba ng iyong post.

Pangatlo... Magsaya ka at magala sa ibang ibang blog na nakibaka at naging mga kabatak. Mag-iwan ka rin ng konting pagbati sa kanilang "comment box" para puntahan ka rin nila. Yun lang.

Opo mga kababayan... Ayan na... Opisyal ko nang gagawin ang ABaKaDa Sabado at may linkies cheness pa ito. Harinawa'y may makisali sa aking pakulong ito.

Gaya-gaya Puto-maya

2010-03-05T09:38:00.011-05:00

Eh ano? Eh sa wala pala akong maisip na isulat dito. Nalulugaw na ang utak ko sa kakaisip ng gagawin sa blog na ito eh wala pa ring pumamasok. Hanga ako sa ibang Pinoy Bloggers gaya ni Buraot kasi talagang di nawawalan ng ideya na ilalagay sa kanyang blog.

So, ano? Eh kelangang maglagay ako dito para kahit papano eh maramdaman ko naman ang aking pagiging Pinoy. Kahit papano naman Tagalog pa rin ang pinakamasarap na salitang gamitin sa pakikipagtsismisan. At yun pa nga ang isa... napag-iiwanan ako sa tsismisan.

Kaya ano? Eh nasiip ko na mag-imbento ako ng isang Meme-chuvaness para kahit papano eh may mailagay ako dito kahit isang beses sa isang Linggo. Ang tanong nga lang ay... Mapanindigan ko kaya? Yan, ang malaking hamon.

Papano? Eh di gaya ng mga ordinaryong Meme na nagkalat sa mga iba't-ibang blogs na sa totoo lang eh inimbeto ng mga bloggers para lang magpadami ng traffic sa kani-kanilang blogs. Well, aaminin ko na isa rin yun sa aking maitim na balak. Syempre kada gawa nila ng Meme sa kanilang blog ay... ili-link nila ang url address ko. [kindat***]

Ano na? Eh eto nga... gagawa ako ng Meme na tatawagin kong... ABAKADA Sabado. Obyus ba na tuwing Sabado ko lang ito gagawin dahil yong ang araw ng pahinga? Yap... tama ang hula nyo... kada-Sabado ay maglalagay ng post sa blog wid matshing piktyur at achuhu na may konti paliwanag kung para saan ang larawan o kaya ay matulaing talata. At syempre... mag-sisimula sa titik "A" hanggang makarating sa titik "Ya". At ang titulo ng post ay dapat magsimula rin sa letra ng abakada. Sus... napakakomplikado ba?

Ah basta! Ganon na lang ang gagawin ko. Maari ding maki-usap ako sa ibang kaberks ko ng bloggers na makisali sa aking pakulo kung ayaw naman ay okay lang... mag-isa kong gagawin ito na buong giting... sa susunod na Sabado. hahahaha

Pahabol: At syempre... may logo rin ako nito para medyo parang opisyal ang Meme ko. Pero hindi naman ganito kalaki ang ipapaskil kong logo tuwing magpost ako ng sulatin. Syempre may 125x125 na laki akong ginawa para dyan. Oh di ba?

Oh sya... mememe na ako.

Ito ang Konsyensya

2010-03-04T13:23:00.005-05:00

Hala... bigla ba akong nakonsyensya. Kakagala ko sa blog ng may blog... napadaan ako sa Manila Street at nalaman kong naiba na ng timplada ang Kumare ko. Tagalog na lang daw ang blog niya na un. Hmmmm.... magandang ideya ito sa isip-isip ko.

Kaya bigla ko namang naalala na meron din nga pala akong blog na tagalog. Pasensya, nakakalimutan ko ito kasi naman panay ang racket ko sa mga english blogs ko. Dito kasi walang masyadong kita. hahahaha. Medyo tag-gutom ako ngayon kaya ang gabi ginagawa kong araw makapagblog lang at ang araw ay araw pa rin dahil may trabaho naman akong medyo disente. Dun ko naman kinukuha ang aking pambayad sa mga kautangan.

Maryosep... ang hirap ng mahirap. At lalo palang mahirap ang mag-english. Natutuyuan ako. Buti na lang meron nito at ang mga hinaing ko ay naiisambulat ko dito na walang kamalay-malay ang aking mahal na asawa. Yehey!

Sa mga susunod na araw...

2010-01-17T20:28:00.000-05:00

Isang Babala:

Sa mga susunod na mga araw ay sisimulan ko na ang pagdedesenyo ng bagong header para sa blag na ito.

Sa mga susunod na mga araw ay iisipin ko kung anong kulay ang gagamitin ko para sa bagong desenyo ng tema ng blag na ito.

Sa mga susunod na mga araw ay tiyak na magiging abala na naman ako sa pagtu-tweek ng draft layout para sa blag na ito.

At sa mga susunod na mga araw mag-bibisibisihan na naman ako.

bagong babaguhin

2010-01-01T15:27:00.001-05:00

Puede mo bang balikan ang nakaraan? As in... i-rewind ang lumipas?

Puede ka bang magbalik-tanaw na di ka masyadong magiging sentimental? As in... kalimutan mo ang iyong pagiging Drama Queen o King?

Puede bang maglakad ng paurong na di ka matatapilok? As in... para kang lasing.

Bagong Taon na naman. Bagong pag-asa. Bagong hinaharap. Bagong pakikipagsapalaran. Bagong pakikibaka. Bagong-bago ang lahat.

Sana nga puedeng baguhin ang luma... ang mga nakasanayan... ang mga ala-ala [lalo na ung masaklap at masakit]... ang mga lumipas. Sana puedeng baguhin sila na naaayon sa iyong kagustuhan at panlasa. Pero sa kabilang banda... dapat bang baguhin ang mga ito? Di ba bahagi ang mga yon ng iyong karanasan?

Sa bagong taon na ito, kailangan pa bang gumawa ng listahan ng mga gusto mong baguhin sa iyong sarili? o masaya ka na kung ano meron ka?

Hindi masama ang pagbabago at hindi rin masama ang hindi ka magbago. Kung ano ang sa palagay mong magpapasaya sa iyo... yon ang atupagin mo at gumising sa bagong umaga na may bagong pag-asa.

Maligayang Bagong Taon sa ating lahat.

Itong Blag na 'to

2009-11-22T10:30:00.001-05:00

Kawawa naman ang blag kong ito laging napag-iiwanan. Ito pa naman ang award winning blog ko. Hindi ako gaanong busy talaga [gaya ng aking madalas na sinasabi pag maraming nagtatanong kung nasaan na ako]. Kung sinasabi kong busy ako... alibi lang yon. Madalas nagfe-facebooking lang ako. Kakaadik kaya.

Nitong mga nakaraang araw nagbawas ako ng agiw [lawa-lawa para sa mga taga-Liliw] sa cyberlandia . Naisip ko kasi, dahil di ko rin lang napagtutuunan ng pansin ang siyam na blag na pag-aari ko, naisipan kong todasin na yung 4 na blags na wala masyadong rating [naks] at magkonsentreyt na lang sa 5. At isa nga don ang blag na ito. Palibhasa 4 don ay may sariling domain name na kaya wala akong magagawa kundi i-maintain sila.

At dahil itong blag na ito ay ang natatangi kong blag na tagalog [kung saan ko sinusulat ang mga ideya kong di ko maingles]... o ang kaldero ng mga hinaing ko na ayokong malaman ng mga kano [shhhhhh]... o ang sisidlan ng aking mga kapraningan pag kabilugan ng buwan... binabalak kong ibili rin ito ng sarili niyang domain.

Well, ibibili ko ito ng sariling domain... pero hindi ngayon. Baka sa pasko. Promise!

Tuwing Bumabagyo

2009-10-09T20:06:00.000-04:00

Tag-bagyo na naman!

Di na ako nagtataka. Di na ako nagugulat. At di na rin ako nag-aalala. Nasanay ba naman ako sa aking Lupang Hinirang na kung saan dalawa lang ang panahon... tag-ulan at tag-init... o tag-El Nino at tag-La Nina... o kaya tag-baha at tag-tuyot... o tag-bagyo at tag-araw.

Dito sa bagong tahanan ko di na rin ako nagtataka o nagugulat o nag-aalala sa panahon. Apat man ang klase ng panahon dito... gaya din sa pinanggalingan ko... pababago-bago. Ang mahirap pa nito, kada 5 minuto nagbabago ang panahon kaya nakakalito. Di ko tuloy malaman kung anong isusuot ko.

Walang pinag-iba. Kung meron man... siguro yong tawag sa bagyo... sa Pinas kasi Storm ang tawag sa bagyo... dito sa Hurracane. Pareho ding may pangalan ang bagyo. At pareho ding nakakabasa... nakakabaha... at nakakasira ng mga ari-arian.

At pag ganitong may bagyo di na ako nakikinig ng balita. At kung makinig man ako, hinihintay kong lang sabihing "walang pasok". Pag ganitong may bagyo pareho rin ang pakiramdam ko... gusto kong matulog... gusto kong kumain ng instant pansit canton... at higit sa lahat gusto kong humilata maghapon.

mainit dito... at ang ulo ko

2009-08-20T21:09:00.001-04:00

Singa ang almoranas ko ngayon kaya mainit ang ulo ko!

Ilang araw nang lampas otsenta ang temperatura dito sa Maine. Masakit sa ulo ang init. Hindi na yata ako sanay sa mainit na panahon. Hindi na yata kaya ng katawan ko ang maalinsangang klima. At hindi ko rin type ang magbilad sa araw gaya ng mga kano na mahilig magkula ng kanilang mga hubad na katawan sa arawan.

Sabagay, palibhasa maitim na ang balat ko kaya di rin ako interesadong mag-sunbathing. Kaya palagay ko noong umalis ako ng bayang sinilangan, nabawasan ang suki ng Likas papaya soap at Maxi-peel.

Dito... sa tanning salon lang ako nakakatipid dahil di ko kelangang gumastos para magpaitim ng balat. At dito... inggit sila sa kulay ko.

Pana-panahon lang Yata

2009-04-02T11:24:00.000-04:00

Anak ng Tipaklong! Nahihilo na talaga ako dito sa 'Merika. Mas mabuti pa sa 'Pinas kung merong isang bagay na predictable... yun ay ang panahon. Pag sinabi ng "Pag-asa-a" na "magiging mainit ang panahon"... siguradong uulan uyn. Kaya nga kahit anong tukso ang lumapit di ako magsasampay ng labada dahil ako rin ang mahihirapang magtanggal non sa sampayan matapos kong isa-isahing lagyan ng sipit ang nakakasilaw sa linis kong mga damit.

Anak ng Tinola! Dito sa 'Merika palibhasa apat ang panahon, kaya pati si Mother Nature eh nahihilo... nag-iisnow sa Spring... umuulan sa Summer... Fall na di pa nalalagas ang mga dahon... at minsan Winter na di pa nagsnow. Buti pa sa 'Pinas isa lang ang palatandaan ng panahon... pag umulan - tag-ulan... pag uminit - tag-init. At kung umulan man sa Summer ok pa rin kasi kahit papano eh lumalamig ang maalinsangang paligid. At kung uminit naman sa tag-ulan bonus yun at least di ko kelangang lumusong sa baha.

Anak ng nakakahilong Panahon! Spring na dito at sa dako pa roon ay Summer naman. Kelangan ko na namang ayusin ang aking cabinet at sa pagpapalit ng panahon magpapalit na naman ako ng mga outfit namin. Buti pa don sa 'Pinas walang dapat palitan. Tag-ulan man o tag-araw... ang payong ko lang ang aking kasama at maaasahan. Dito sa 'Merika kelangang may makapal na coat at insulated boots ka sa Winter, medyo manipis na coat at rubber boots naman sa Spring [dahil sa putikan at basa lagi ang paligid dahil sa natutunaw na snow], sando at tsinelas na ang suot sa Summer, at coat at boots ulit sa Fall.

Anak ng Bota! Hala, reklamo pa. Yun lang naman ang maganda sa pagpapalit ng panahon... di nagbabago ang takbo ng utak ko. Ang tema lang ng reklamo ko ang nagbabago pero reklamo pa rin. Hayyyy, buhay! Miss ko ang 'Pinas! Pero pustahan tayo... pagdating ko don, reklamo rin ang maririnig mo sa akin.

Paunawa: Pasensya na wala na naman akong maisip na isulat. At pag nangyayari uyn, madalas reklamo ang naiisip ko. Siguro dahil na rin ito ng panahon.

Gusto kong maging Senador ng Pilipinas!

2009-02-05T10:10:00.000-05:00

Mainit-init pa itong e-mail na natanggap ko sa pinsan ko. Minarapat ko na i-post ito dito dahil magandang inspirasyon ito sa mga Pinoy na gaya ko. Hala, sige pag usapan natin ngayon ang pulitika... ang isyu at tema na nakakapanting ng tenga at nakakalapot ng dugo. Ilabas na ang inyong mga aspirin at calciblock at baka tumaas ang inyong high blood. [hahahaha... mataas na high pa... oh di ba]

ANG SARAP MAGING SENADOR!

Miriam Defensor Santiago was featured in Correspondents last week.

Maganda rin naman ang naidudulot ng pagiging prangka ni Senador Miriam Defensor-Santiago. Ayon kay Santiago, marami ang tumatakbong Senador dahil sa laki ng budget na ibinibigay sa kanila kada buwan.

Lumalabas na P35,000 suweldo nila kada buwan ay pakitang-tao lang sa milyun-milyong budget ng bawat senador. Kada buwan ay may Fixed Monthly Budget ang bawat Senador ng humigit-kumulang P2 Milyon.

Sa opisina pa lang nila ay humigit-kumulang P500,000 ang budget nila sa Maintenance and Operating Expenses (Rental, Utilities, Supplies at Domestic Travels) at P500,000 para sa Staff at Personal expenses. Kaya para makatipid ang ibang Senador, kaunti lang ang staff na kinukuha nila. Nagtataka ka pa kung bakit mayroong mga Ghost Employee?

Bukod diyan, may P760,000 allowance pa sila kada buwan para naman sa Foreign Travel. At ang masakit pa nito, hindi na kailngan i-liquidate ang mga resibo ng mga gastusin 'yan kundi Certification lang ang Requirement.

Heto pa, lahat sila ay Chairman ng mg Komite sa Senado. Ang Committee Chairman ay tumatanggap din ng budget na sinlaki ng tinatanggap ng mga Senador na humigit-kumulang P1 Milyon din! Hindi sila mawawalan ng Komite dahil 24 lang ang ating mga Senador at 37 naman ang Committee sa Senado. There's food for everybody 'ika nga! Lumalabas na doble ang kanilang benepesiyo at kita kapag sila ay nabiyayaan ng Committee Chairmanship.

Sa P200 milyon na Budget para sa Pork Barrel ng mga Senador bawat taon, awtomatikong may 10% na S.O.P. o kita ng Senador na P20 milyon. Ito ang porsiyento na ibinibigay ng mga kontratista sa mga Senador na nagbibigay sa kanila ng mga Infrastructure at Livelihood Project.

Bago matapos ang termino ng isang Senador, kumita na siya ng P100 milyon sa Pork Barrel pa lang. Yung ibang Senador mas gahaman, hindi lang 10% kundi 20 - 30% ang komisyon hinihingi sa mga kontratista.

Pansinin niyo na lang ang pagbabago ng buhay ng ilan sa ating mga Senador simula nang manungkulan sa puwesto. Kung dati ay simple lang ang kanilang pamumuhay ngayon ay nakat ira na sila sa mga eksklusibong subdivision, maraming bahay sa Pilipinas at abroad at mahigit lima ang sasakyan.

Ngayon nagtataka ka pa ba kung bakit gumagastos ng daan-daang milyong piso ang mga Senador sa kampanya para sa isang posisyon na P35,000 lang ang suweldo kada buwan? Bawing-bawi pala ang gastos kapag naupo na!

ANG SARAP MAGING SENADOR! ! !

Oh well, bakit nga ba hindi ko naisipang maging Senador. Bukod sa pagiging Artista sa Pelikula [big time or starlet man] ang pagiging Pulitiko ang isa sa pinaka mabisang karera na tiyak na magpapayaman sa tao. At walang halos pinagkaiba ang 2 career na ito... parehong kelangang makapal ang muka mo... matatag ang loob mo... at di masyadong apektado ang konsyensya mo.

Tag-mo-na-rin

2009-01-13T13:26:00.000-05:00

Ang daming nangyari noong nakaraang buwan. At sa dami... madami ring akong nakalimutang gawin... gaya nitong TAG ng Lolo Buraot ko. [Panawagan: Pasensya na Ingkong bisibisihan talaga ako kaya ngayon ko lang po napaskil ito].

Sa totoo lang di ko alam ang tawag sa TAG na ito pero ilalagay ko na rin. Siguro SMILEY Tag kasi smiley icon eh. At sabi sa post ni Kuyang para daw sa mga senti ito... so sa totoo lang... confused ako. Anyway, lagay ko na rin dahil isa itong malaking karangalan mula sa Anak ni Kulapo.

Ipapasa ko daw rin ito. Ewan ko ba kung pano. Dahil nga napaglipasan na ako... tiyak ung mga gusto kong pasahan nito meron na nito at makakatanggap lang ako ng komento na ganito...

Thanks for thingking of me. I already done this.

Sus... kasi naman bagal kong gumawa. Unahan talaga ang lakaran dito sa blogosphere eh. Pag patay-patay ka... PATAY ka!

Kaya ganito na lang... Hoy Ikaw! Ikaw nga! Bago ka ba? Gusto mo ng TAG? Sige getching mo na. Para sa iyo ito. Link mo ako tapos sabihan mo ako at link din kita. Ayos ba?

Kung Bakit Ayaw Ko na ng Snow

2008-12-27T14:28:00.000-05:00

"friend kamusta n? blita ko me snow storm jan s inyo? sosyal k h, d n tonying at diding ang name ng bagyo mo now, at SNOWSTORM n d basta bagyo... he he he... anyway ingat n lang kau jan..."

Yan ang mensahe ng kaibigan ko sa Pinas na natanggap ko sa Testimonials and Comments box sa aking Friendster Account.

Noong una napatawa talaga ako. May punto naman siya eh. Aminin ko man o hindi, lahat ng Pinoy na di pa nakakatapak sa lupain ng milk and honey ~~daw~~ yan ang impresyon. Halos lahat ng taong naninirahan sa parte ng mundo na di nakakaranas ng 4 seasons nangangarap na makakita... makatikim... at magkapaglaro sa snow.

Noong una kong nakita ang snow aminado ako na para akong luka-lukang lumabas ng bahay at pinapanood ang pagpatak ng snow. Para akong sira-ulong kinokodakan ang sarili ko habang paposing-posing na naglalaro kunwari sa snow at tinitiis ang ginaw maging maganda lang ang resulta ng litrato.

Noong una enjoy talaga akong magpala ng sandamakmak na snow at yelo dahil sa isip ko mas sosyal yon kesa mga buhangin at graba ang palahin ko. Kahit pa kadalasan di ako makita ng asawa ko at halos matabunan ako ng snow dahil mas mataas pa sa akin ang snow bank pagkatapos niyang i-plow ang driveway namin.

Noong una nang-iinggit pa ako sa mga kaibigan ko at kamag-anak habang binabandera ko ang sangkatutak na litrato ko sa Friendster na nakaposing sa mala-krismas kard na backdrop. Masaya akong ibandera ang iba't ibang klaseng bota at makukulay na kwantes at bandana gaya ng nakikita ko sa mga foreign magazines.

Noong una talagang happy ako sa snow. Pero ngayong naranasan ko ang snow storm at ice storm... mas mabuti pa para sa akin ang Pinas. Masarap lang pakinggan pero gaya din ng mga bagyo... ang snow at ice storm ay kalamidad na nakapipinsala ng mga ari-arian at buhay ng mga tao.

Noong una favorite kong season ang winter dahil sa ice-fishing, snow-shoeing at snowmobiling. Pero ng maaksidente ako kamakailan dahil sa madulas at nagyeyelong daan dulot ng snow at ice storm at muntik nang di ako umabot ng Pasko!

Ngayon alam ko na kung bakit ang winter ang pinaka-ayaw na season ng mga kano. Hindi lang dahil sa sobrang lamig ng panahon. Hindi lang dahil sa masakit sa katawan ang pagpapala ng snow. Hindi lang dahil sa malaki ang gastos sa heating oil pag winter. Hindi lang dahil nakakatamad magsuot ng patong-patong na damit at maraming labahin. Hindi lang dahil sa kelangang kayurin mo pa ang salamin ng kotse mo para makita mo ang daan pagmamaneho.

Ayoko ko na ng winter dahil hanggang ngayon di pa rin ako makapaniwala na pagkatapos na bumangga ang kotse ko sa pine tree ay buhay pa rin kami ng asawa ko at kapiling ang aming mga mahal sa buhay. Salamat sa aking guardian angel at patnubay ng Diyos dahil alam ko na isang malaking himala na ang sasakyan ko lang ang napinsala. At sa huli, ako'y lubos na nagpapasalamat sa biyaya ng pangalawang buhay na natanggap ko ngayong Pasko.

Magpapasko na naman

2008-12-05T15:39:00.001-05:00

Magpapasko na naman. Malamig na ang simoy ng hangin kaya siguradong magpapasko na. Noong nasa 'pinas ako, pag ganitong malamig ang simoy ng hangin ramdam ko na ang pasko. Damang-dama ko na ang pasko kahit Setyembre pa lang dahil awiting pamasko na ang pinatutugtog sa radyo... sa jeepney... at maging sa tricycle na nasasakyan ko.

Magpapasko na naman. Malamig na dito sa amin kahit di pa masyadong bumabagsak ang snow. Pero dito sa 'merika kahit ganitong malamig na ang simoy ng hangin di pa rin ramdam ang pasko. Di ko masyadong dama ang pasko dito kasi pangkaraniwan na itong malamig na panahon dito at hindi naman ako nakakarinig ng nagpapatugtog ng awiting pamasko dito kasi walang jeepney at tricycle dito.

Magpapasko na naman. Malamig na sa 'pinas pag ganitong panahon at tiyak dagsa na naman ang mga tao sa Malls dahil sa baratilyo at Midnight Madness Sales. Tiyak ang ganda na naman ang mga dekorasyon sa mga tindahan at maraming ilaw na kumukiti-kutitap. Tiyak marami na namang naglipanang snatchers o mandurukot at inaabangan ang mga tatanga-tangang panic shoppers.

Magpapasko na naman. Malamig na nga dito sa amin at may mga dekorasyon ang mga tindahan kaso wala masyadong namimili. Pano mamimili, walang pambili. Pano mamimili, recession dito ngayon at maraming natanggal sa mga trabaho. Pano mamimili kung walang sweldo. Kahit pa nga araw-araw may sale... wala pa rin masyadong namimili... kasi sale nga... ibig sabihin.... ipinagbibili ang paninda... kelangang magbayad ka.

Magpapasko na naman. Malamig na sa 'pinas at dito sa 'merika. Ngayong pasko dito ulit ako sa 'merika magselebreyt. Di pa ko puedeng umuwi eh. Kaya ngayong pasko selebreyt ko okasyon kasama ang pamilya ko sa 'pinas... sa webcam na lang muna. Buti na rin ito at tipid. Ang ang mga regalo ko download lang nila. Kung kaya nila. hahahaha. Hay, magpapasko na nga.

Wagi ang Lola Nyo! Salamat kay La Aunor

2008-11-29T06:59:00.000-05:00

Masarap ang tagumpay. Masarap ang pakiramdam noong una akong nananalo. At mas masarap pala ang pakiramdam ng pangalawa.

Take two na ito. Yep! Sa pangalawang pagkakataon, nakuha na naman ng Lola nyo ang pinakamataas na karangalan sa larangan ng ~~pelikula~~ blagging. Opo. Nanguna na naman po ang blag na ito sa ika-136 na linggo sa Filipino Blog of the Week Award. At Opo ulit. Hall of Fame na po ako. Bwahahahahaha. Sa wakas, feel na feel ko na ang aking tagumpay. Salamat kay TalkSmart para sa pagkakataong ibinigay mo na mapasama ang sa Puso at Isip sa listahan ng mga Blog Awardees. Isa itong karangalan.

At marami na naman akong pasasalamatan:

Unang-una si Ate Guy, ang aking inspirasyon. Ang kanyang mga makabagbag damdaming awitin gaya ng Paru-parung Bukid, na nagpapabalik sa mga masasayang alaala ng aking kamusmusan habang sumasayaw kami ang aking pakner sa ilalim ng init ng araw noong Field Day namin sa school. Ang Pearly Shells, My Little Grass Shack at Tiny Bubbles na pawang paborito kong awitin at mga naging No. 1 sa Billboard noong dekada setenta dahil sa kanyang Blockbuster Movie na Blue Hawaii kapakner si Kuya Pip. Parang sinakluban ng langit at lupa ang mga fans ni Ate Vi at Kuya Bobot noon. Hmmmmm... kaya naman halos isang linggo din ako di kinakausap ng aking bespren noon dahil Vilmanian siya at Noranian ako. Hmmmmmpf ulit. Eh bakit ba, eh sa mas magandang kumanta si Ate Guy kesa kay Ate Vi na boses ipis. Ikaw ba naman ang maging Champion sa Tawag ng ~~Tanggalan~~ Tanghalan at panay ang awit habang nagtitinda ng tubig sa may riles ng tren.

Pangalawa, sa aking Pamilya. Of course, di puedeng di sila pasalamatan dahil full-support sila sa akin. Sila ang araw-araw na bumoboto sa akin dahil wala silang choice mahal nila ako. Dahil ~~pinakabitan ko sila ng internet para lang iboto ako~~ naniniwala sila sa aking kakayahan sa makabagong literatura. Naks! Sa aking Hipag na si Cherry, dahil sa kanyang walang sawang ~~pagnonobena at pagrorosaryo para lang malampasan ko ang pagsubok na ito~~ pagboto sa akin. At sa aking kapatid na si Japol, na nag-file ng leave of absence ng 2 linggo sa kanyang trabaho para lang baybayin lahat ang internet cafe sa buong Menila para lang iboto ako. Dahil isang beses lang puedeng makaboto dahil blocked na agad ang IP Address pagkatapos ng isang boto.

Pangatlo, sa aking milyong-milyong tagasubaybay. Sa mga taong walang sawang tumatangkilik ng aking blag. Sa mga kapwa ko blaggers na bomoto sa akin. Sa mga taong ~~nauto ko~~ naging bahagi ng aking buhay bilang blagger. Sa aking mga dating estudyante na hanggang ngayon ay ~~sumisipsip~~ nagtitiwala pa rin kay Ma'am. Sa aking mga friends sa Friendster [may blag din po ako don, ung Nagging Thoughts], na walang sawa ding nagviview ng aking profile don at mega-comment pa... Tenkyu Guys! You Rock! At para din sa aking mga naging kalaban... inaalay ko rin sa inyo ang award na ito. [Oh ayan, no hurt feelings ha].

Naniniwala ako na mabait ako. Naniniwala ako na isa akong mabuting tao. Naniniwala ako na magaling ako kaya ako nanalo. At syempre gaya ng mga artistang tumtanggap ng Famas Award, nagpapasalamat din ako kay Lord. Nagpapasalamat ako doon sa nasa itaas. Nagpapasalamat ako kay Lord... pero Lord wag mo muna akong kukunin... dahil may siyam pa akong blags!

PATALASTAS: Sa isang linggo baka po si Victor Wood naman ang magiging Guest Artist ko sa aking Jukebox. Sana po ay suportahan natin ang Pinoy Musik!

Nitong mga Nakaraang Araw

2008-11-24T19:41:00.001-05:00

Nitong mga nakaraang araw, napansin kong puro reklamo at hinaing ang tema ng mga posts ko sa ibang blogs ko. Hindi ko naman sinasadyang maging ganon ang tema ng post ko. Nagkataon lang siguro na masama ang panahon dito sa parte ng mundong kinalalagyan ko kaya nadala na rin ako.

Nitong mga nakaraang araw, di ko mapigilan na ibulalas ang nilalaman ng dibdib ko sa pamamagitan ng pagsusulat. Wala kasi akong makausap dito kaya mabuti na daanin ko na lang sa sulat kesa kausapin ko ang pader. Mahirap na at baka biglang sumagot eh makasanayan kong ang pakikipag-chikahan sa wall at kompitensyahin ko pa ang Kumare kong si Sisa.

Nitong mga nakaraang araw, matindi rin ang pangangailangan ko kaya kahit ano na lang maisipan ko, isinusulat ko. Kahit walang kwenta o walang katuturan sige pa rin ako dahil kailangan ng interim para sa aking mga raket sa paid post. Ang hirap palang mag-isip pag wala kang maisip or worse, wala kang isip.

Nitong mga nakaraang araw, dahil kabi-kabila ang pagsusulat ko para maka-quota ako sa raket ko halos di ko na maramdaman ang utak ko. Sabagay di naman talaga nararamdaman yun, alam mo lang meron ka non [kahit gaano kaliit man ito]. Ang ibig kong sabihin mabuti na lang at kahit papano eh may gana pa akong mag-isip.

Nitong mga nakaraang araw, napagod ako sa pagsusulat kaya ngayon ay balak kong magpahinga. Magpapahinga muna ako sa pagsusulat at pagpopost sa mga blags at ako muna ay magscrapbooking. Para maiba naman. Para kunwari ay bisibisihan pa rin ako. Para kunwari ay talentado ako. Para kunwari ay normal pa rin ako.

Panalo ang Lola nyo!

2008-11-22T07:29:00.000-05:00

Hay, pagkatapos ng isang linggong pangangampanya, lumabas na rin ang resulta ng botohan... panalo ako. Yehey! Ganito siguro ang feeling ni Obama noong nalaman niyang nanalo siya bilang Presidente ng 'merika.

Hay, pagkatapos ng isang linggong pagmamakaawa sa mga tao na iboto ako, heto at namamayagpag ang beauty ko... nanalo ako. Yehey! Ganito siguro ang pakiramdam ni Ate Guy noong humahakot siya ng Famas Award.

Hay, pagkatapos ng isang linggong pagngangalumata dahil di ako makatulog sa kakaisip, ayan at inilabas na desisyon... panalo nga ako. Yehey! Ganito siguro ang damdamin ni Freddie Aguilar kaya luwa ang kanyang mata [laging puyat or may iba pang siyang ginagawa].

Hay, pagkatapos ng isang linggong botohan eto naman ako at magpapasalamat sa mga taong pinagkakautangan ko ng loob... dahil nanalo nga ako. Yehey! Maraming salamat sa mga taong nagmamahal sa akin... sa mga taong naniwala sa aking kakayahan... sa mga taong aking binayaran, tinutukan ng baril, at natrauma sa aking pamba-blackmail... at sa aking pamilya sa walang sawang pangungulit ko... kay Ricky Reyes para sa aking hair do... at sa baul ng lola ko para sa aking outfit... at higit sa lahat kay TalkSmart para sa natatanging Award na ito... ang Filipiono Blog of the Week. [Applause]

Hay, pagkatapos ng isang linggong botohan eto na naman ako at mangangampanya na ulit... dahil gusto ko uling manalo. Yup! Kasali po ulit ako para sa pangalawang linggo. Yup! Todo na po ito. Pang HALL of Fame naman po ang drama ko ngayon. Kaya PLEASE LANG PARANG AWA NYO NA IBOTO NYO AKO! ang entry ko ay "ruthigavargregoire" at ito yon... itong blog na binabasa nyo ngayon ang entry ko... kaya please pa-boto naman ulit oh. Eto ung link i-click nyo... nasa "side bar" po ang POLL nakalagay VOTE NOW! Ako ang nangunguna sa listahan kaya madaling hanapin. Salamat po ulit.

[Yun lang Direk! CUT! Pack-up na tayo.]

Nakakamiss si Pogi

2008-11-19T12:54:00.000-05:00

Hayyy... buhay! Ang hirap pala talaga ng buhay dito sa 'merika. Sabagay kahit naman noong nasa 'pinas ako alam ko namang mahirap dito. Ang problema lang kasi noon di ko nararanasan pa kaya sa isip ko okay lang. Sa isip ko kakayanin ko. Sa isip ko kayang-kaya ko. Di pala.

Hayyy... buhay! Buti pa sa 'pinas pag tambak na ang labada ko di ako aburido. Kumpas lang ng magic wand ko ayos na ang labada. Ang ibig kong sabihin, tatawag lang ako ng labandera, di ko na problema pati plansta.

Hayyy... buhay! Ang bahay kahit di ko linisin okay lang din. May darating para maglinis. Minsan puede rin ang mga estudyante kong babaksakin ang maglinis. Pabor sa kanila yon dahil special project yun kay Ma'am para di mahulog at pumasa sa subject. Pero wag namang isiping sinamantala ko ang kapangyarihan ko. Naisip kong gawin yun minsan pero... peksman, di ko ginawa. Nakakakunsyensya kasi.

Hayyy... buhay! Sa 'pinas pag muka ng talahiban ang aming bakuran, may "Poging" [Pogi ang pangalan ng hardenero ko] magtatabas bago ko matagpuan ang sarili kong nakikipagpatintero sa mga ahas. Si Pogi na rin ang magkudkod ng lumot sa semento at hagdanan bago ako magkandahulog sa hagdan suot ang aking 3 pulgadang stiletto. Si Pogi na rin ang taga walis at taga sunog ng mga dahon.

Hayyy... buhay! Nakakamiss ang maging donya... miss ko ang spa... at higit sa lahat miss ko yung pakuyakuyakoy at di iniisip ang gawaing bahay. O sya... makapaglaba na nga at pagkatapos ay magwawalis pa ako ng sandamakmak na tuyong dahon ng maple trees. Nakakamiss talaga si Pogi [kahit di siya kapogian].

Kagat na ang Dilim

2008-11-17T17:12:00.000-05:00

Kagat na ang dilim pero alas singko pa lang ng hapon. DST na kasi kaya iba na ang oras ng pagsikat at paglubog ng araw.

Kagat na ang dilim at medyo malamig na ang simoy ng hangin. Malapit na ring magyelo kaya ang damuhan ay di na kasing-berde gaya ng dati.

Kagat na ang dilim at habang lumalalim ang gabi, lalong paginaw ng paginaw ito. Ito yung panahon na makakatipid kami sa tubig dahil nakakatamad maligo.

Kagat na ang dilim at puro huni ng kuwago ang naririnig ko sa paligid. Nakakatamad ng lumabas ng bahay pag ganitong gabi di gaya noong summer alas otso na ng gabi may araw pa.

Kagat na ang dilim, kelangan nang pumirmi ng bahay. Kagat na ang dilim, makapasok na nga at baka ako makagat!

Namiss ko ang mga Patay

2008-11-06T16:38:00.000-05:00

Namiss ko ang mga patay kasi magdadalawang taon na ako dito sa Maine. Ito ang pangalawang taon ko na di ako naging abala sa pagbili ng kandilang iba-iba ang kulay... iba-iba ang hugis... iba-iba ang amoy.

Namiss ko ang mga patay kasi ito ang pangalawang taon na di ako nag-aatubiling bumili ng mga bulaklak. Ito ang pangalawang taon na di ako nahirapang magdisisyon kung rosas ba o deysi... kung orkids ba o karnesyon... kung bokey ba o nakabasket ang bulaklak na bibilhin ko.

Namiss ko ang mga patay kasi ngayon lang ako di namuroblema kung nalinisan na ba ang puntod... kung nakapagpailaw na ba [tiyak na tumaas na naman ang singil sa pailaw dahil tiyak nagtaas na naman ang Meralco]... kung nakapagpamisa na ba para sa kaluluwa.

Namiss ko ang mga patay kasi ito ung mga panahon na masaya sa sementeryo. Ito ung mga panahon na dumarating ang aking mga kamag-anak na matagal na di ko nakikita. Mga kamag-anak na nakikita ko lang pag may ililibing na kamag-anak na namatay o papatayin pa lang [ehe, mamamatay pa lang]. Ito rin ang panahon na naa-update ako sa mga tsismis ng aking mga kamag-anak at pinagkukwentuhan ang mga di masyadong ka-bati na kamag-anak.

Namiss ko ang mga patay kasi masaya ang Araw ng mga Patay. Kung paano masaya ako pag may lamay dahil may libreng kape, kornik, chippy, white rabbit at ang favorite ko... pemiento sandwich at Hi-C na juice. Pag ganitong Araw ng mga Patay... marami ding pagkain at inumin. Minsan may kantahan din.

Bigla kong namiss ang mga patay kasi nabasa ko sa blag ng Anak ni Kulapo... ung post niya na Patay Tayo Dyan. Nalungkot akong bigla kasi dumaan ang Undas at di ko na naman naranasan ang pinakapaborito kong Holiday. At higit sa lahat... nalungkot ako dahil wala akong pera. Kaya ng nabasa ko sa blag ni Buraot na may paeklat siyang SikatChupoy hala nakisali na rin ako. Opo! Bigla kong namimiss ang mga patay pag ganitong wala akong kapera-pera. Kaya eto at gumagawa ako ng pera dahil pag nanalo ang post kong ito na "Official Entry to the SikatChupoy Contest"... magkakapera ako dahil may premyo daw ito. Sana nga. Sana nga totoo ito. [Sana di manunuba si Buraot.]

Bigla kong namiss ang mga patay kasi dito sa Isteyt walang kabuhay-buhay ang Araw ng mga Patay. Dito walang katao-tao sa sementeryo... puro patay lang. Di gaya sa atin sa Pinas magkakajamming ang mga buhay at patay. Mas mahalaga sa mga Kano ang Halloween at magsuot ng mga nakakatakot o nakakatawang costumes. Mas mahalaga sa kanila ang magdecorate ng pumpkin at kumain ng pumpkin pie at mamudmod ng tsokoleyts. Tama si Buraot, ng sinabi niya sa post niya...

Na-miss ko tuloy ang undas sa atin. Kasi sa atin, parang picnic sa sementeryo. Me wala pang videoke. Wantusawa din sa tanpuluts. At di mo na rin kelangan pang gumastos ng milyun milyung singkong kulot. Me lapad ka lang at baong wento, katalo na. Enjoy ka na, tipid ka pa.

San ka pa?

Nakakamiss talaga ang mga patay. Pero sana huwag muna ako mamatay.

Ganito Kita Kamahal

2008-11-06T09:10:00.000-05:00

Asus, wag naman isipin na wala na akong maisulat dito. Bisi-bisihan po ako nitong mga huling araw at kabado sa magiging resulta ng eleksyon dito sa 'merika bagama't di naman ako botante. Wala lang. Siguro dala ng pagiging damdaming Pinoy.

Eniwey, eto at may nagpadala sa akin ng "Award"... na tag ba kamo ako. Para kay Rechie ng My HideAway... salamat Amiga. Isang karangalan ang makatanggap ng iyong pagMamahal. Drama ko noh? Aba masaya ako noh, kahit papano eh napansin ang blag ko. Kahit papano eh may nagtiyaga sa blag ko. At kahit papano ay may silbi rin itong blag ko kahit pa ito ay pasahan ko lang ng mga reklamong di ko masabi o maisulat sa English.

May rules pa ang nasabing award na ito. Idikit ang pangalan ng taong nagMAHAL sa'yo ('yung nagbigay ng award sa'yo). Ilathala sa blag mo. Igawad ang nasabing award sa pitong taong MAHAL mo. At ipaalam sa kinauukulan mga taong ginawadan ng award na sila ay nakatanggap nito.

At para ikalat ang pagMamahal... eto at ipapasa ko ang award na ito sa mga seryosong blaggers na nakilala ko dito sa lupain ng blags. Mga blaggers na nagbigay sa akin ng inspirasyon. Mga blaggers na mistulang bayani sa mundo ng blags.

Anak ni Kulapo. Bago ko lang itong nakilala pero "at home" ako dito eh. San ka pa Pinoy na Pinoy. Kaya pag namimiss ko ang Pinas, dito ako tumatakbo. Magaling magsulat ni Buraot, napag-iisip niya ako at nagagamit ko ang utak ko paminsan-minsan pag nababasa ng kanyang mga lathala.

Toilet Thoughts of a Toxic Mind. Enjoy din akong tumambay dito. Isa ito sa mga una kong nakilala dito at magaling magsulat si Jepoy. Seryoso minsan pero may hint ng witty humor. Malalim ang imahinasyon ng taong ito.

Klitorika. Siya ang salamin ng bagong babae. Siya ang makabagong babae. Siya ang kakaibang babae. Magaling ding magsulat ang Babaeng ito. Matapang ang mga pananaw at independent-minded. Isa siyang matatag na babae na di kailangan ng isang lalake para umikot ang kanyang mundo... dahil nasa DNA din niya iyon.

All Best of the Philippines. At siyempre ito gusto ko rin kasi Pinoy. Lahat ng magagandang lugar sa Pinas nandito. Mga lugar na di ko pa nararating at pinapangarap na marating. Dito ako nakakakuha ng ideya kung saang lugar ang susunod na lakwatsa.

The Life of an Oregano Addict. Etong si Piebuko paborito kong puntahan ang blag nito pag gusto ko ng intriga. Masayang magsulat ito. Magaling magpaapoy ng damdamin kaya grabe naman ang mga comments sa post niya pero, puro naman Anonymous... mga walang lakas ng loob na magpakilala. Pero promise, magaling nitong magsulat maadik ka rin.

Mad about FAD. Eto loves ko. Kasi kamag-anak ko ito. Pasensya kung ginamitan ko ng nepotismo ang blag na ito. Blag ng utol ko ito. Siyempre utol eh so mahal ko talaga ito. Dito ko nabubuking kung ano na naman ang pinagkakagastusan ng utol ko. Dito buking siya pag may bago siyang biniling gadgets or may bagong gimik. Kaya madalas kong masabon ito eh.

Ang Bukal. Eto gawa kong blag para sa mga dati kong estudyante. Dadalawa pa lang ang nakasulat dito kasi walang nagsasabmit ng entry eh. Mahal ko ito dahil ako ang gumawa nito eh. Sana pasyalan nyo ng magkatraffic naman.

O sya... hayan na lahat. Para sa mga kinauukulan kung interasado kayo sa mga ibinigay kong award daklutin nyo na. Bahala na kayo kung pano nyo isulat ito. Kanya-kanyang gimik na ito. Kung hindi at di ninyo type... no problemo... no hurt feelings. Di ako pusong mamon. Ang gusto ko lang sabihin, buti na lang may ganitong award-awaran at kahit papano eh may naisulat ako dito.

Si Tatay

2008-10-30T08:12:00.000-04:00

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.

Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na naman siyang bibig na pakakainin.

Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay ng tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang pattern ng buhay ng tatay ko.

Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang mga salitang Operation: Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong Operation: Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.

Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya para sa mga math competition na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad kong nagbibinata- -ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong maglanggas. Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang. Wala siya, wala siya parati.

Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras naming sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking pagsusulat.

Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.

Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.

Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng chemotherapy.

Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya na malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ko kung kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.

Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang- bansa para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di kaya'y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).

Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko. Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction boots at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?

Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating nito.

Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng pangangailangan namin.. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.

O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach ko nito.

Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.

Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa local na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya. Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.

Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon.. Baka mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.

SUBJECT: Si Tatay... An Essay-Writing Constest Winner

HINDI AKO ANG NAGSULAT NG NABASA NINYONG TALATA!!! Isang Paglilinaw lang.

Kanina pagbukas ko ng aking inbox para i-check ang aking e-mails... natagpuan ko ang e-mail na ito padala ng isa kong dating estudyante na nagtatrabaho sa Dubai. Nang mabasa ko ang title, naintriga ako kaya binasa ko ang buong e-mail [na sa totoo lang ngayon ko lang ginawa kasi di ako masyadong nagbabasa ng mga e-mail na forwarded at ung mga chain-emails.] Medyo naantig ang damdamin ko dahil kahit papaano nakakarelate ako sa istorya dahil ang Tatay ko ay isa ring OFW. Medyo may pagkahawig ang kwento ng buhay namin maliban sa ilang detalye gaya ng... Seaman ang Tatay ko at hindi OFW sa Middle East... atake de corazon ang kinamatay ng Tatay ko at hindi tumor sa utak [at nakapiling pa namin siya ng matagal noong siya ang magretired sa pagiging seaman]... taon-taon siyang umuuwi... 3 lang kaming magkakapatid... at mas matanda ako sa nagsulat ng talata [di ko na lang ilagay dito ang taon ng kapanganakan ko at medyo nakakahiya]. Sayang nga lang at walang nakasulat na pangalan kung sino talaga ang nagsulat nito... eh di sana na-acknowledge ko siya sa kanyang galing sa pagsusulat.

Naisipan kong ilagay ito dito parang tribute na rin sa sarili kong Ama. Malapit na naman kasi ang Undas... at sa pangalawang pagkakataon... di ko siya matirikan ng kandila sa puntod nila ng Nanay dahil nandito nga ako sa America. Sana kahit papano sa inyong mga makababasa... kung may mga ama pa kayo sana mabigyan ninyo ng kaukulang pagninilay ito.

Syangapala... Hoy! Ikaw! Kung sino ka man na nagsulat nito... paki-contact mo ako at ng mailagay ko naman ang pangalan mo sa dulo. At kung kilala nyo ang nagsulat nito... kontakin nyo ako ha. Salamat.

Eleksyon: Anong pagkakaiba?

2008-10-17T16:22:00.000-04:00

Wala rin palang ipinagkaiba ang takbo ng eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang pala na may mga Kandidato. hahahaha. Syempre... eleksyon eh... kaya dapat lang na may Kandidato, diba?

Walang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang din na siraan ang maririnig mo sa parehong partido. Kanya-kanyang hanapan ng butas sa isa't-isa. Kanya-kanyang palabasan ng mga baho ng isa't-isa. At kanya-kanyang panlilibak sa isa't-isa.

Wala talagang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Pareho lang na magagaling silang magbuhat ng sari-sariling bangko. Eh saan ka pa... syempre kanya-kanyang buhat ng kanya-kanyang bangko. Papayag ka bang buhatin ng iba ang bangko mo? Syempre hindi kasi baka ihataw ang bangko mo sa pader eh di masisira kaya bangko mo... buhat mo. Yan ang magandang "slogan" para sa mga tunay na Kandidato.

Walang pagkakaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. Lahat ng Kandidato maraming plano para sa bayan. Lahat ng Kandidato may malasakit sa bayan. Lahat ng Kandidato magsasakripisyo para sa bayan. Lahat ng Kandidato tutulong sa bayan. At lahat ng Kandidato ginagastos ang pera ng bayan.

Wala ngang pinagkaiba ang eleksyon dito sa America at sa Pilipinas. At kahit siguro saan pang lupalop ng mundo ako mapadpad wala rin pinagkaiba and eleksyon don. Sana ang eleksyon simple na lang... daanin na lang sa taasan ng kamay... para walang daya. Ano sa tingin mo?

Ang Tatanga-tanga

2008-10-02T08:38:00.000-04:00

Hay sus... kay tanga ko talaga. Halos isang linggo rin akong walang inatupag kundi ang mag-ayos at mag-design/lay-out/un-install/re-install ng mga blogs ko [pansin nyo ba bago ang itsura ng page ko ngayon? okay ba? gusto nyo ba?] kaya ang pagsusulat ay di ko napagbubuhusan ng pansin maging ang pagbabasa ng mga mensahe ko sa message box.

Hay sus... kay tanga ko nga. Alam nyo ba na nominated pala ako ni Carlota [salamat Amiga sa iyong pagtitiwala] sa kanyang paligsahan ng mga blogs sa Dashing Smiles at wala man lang akong kamalay-malay. Akala ko si Val lang ang walang malay.... hahahaha ako rin pala [BTW, kilala nyo ba si Val? Kung hindi eh pakitanong kay Ate Vi.]. Kaya ayon di man lang ako nakapangampanya. Anyway, sabi ko na... "it's an honor just to be nominated"... para feeling Famas.

Hay sus... kay tanga ko. Sayang talaga... sana rumarampa ako ngayon sa Red Carpet at kakaway sa mga fans. Sayang ang pag-kakataon na pinalampas. Pero kahit papano okay lang siguro sa mga susunod na pagkakataon ay di na ako tatanga-tanga.

ang timbangan

2008-09-11T13:03:00.000-04:00

Hindi talaga ako makapaniwala. Ilang linggo ko na ring iniiwasan ang timbangan sa aming banyo. Ilang beses akong natutuksong gamitin ito pero sa awa ng Diyos ay hindi ako nagpapadala sa tukso. Ilang pagkakataon na kong nagtitiis na di gamitin ang timbangan dahil natatakot ako sa makikita kong resulta.

Hindi talaga ako makapaniwala. Sa kabila ng aking pag-iwas sa timbangan sa banyo wala rin akong nagawa. Sa kabila ng aking katatagan, nagpadala rin ako sa marupok na tukso. Sa kabila ng aking pagtitiis at takot, nagkaroon din ako ng lakas ng loob na makita ang resulta.

Hindi talaga ko makapaniwala. Noong huli akong nagtimbang 140 ang bigat ko. Noong huli akong nagtimbang patayan pa ang pag-jojogging ko. Noong huli akong nagtimbang halos di na ako kumakain. Pero noong huli akong nagtimbang 140 pounds ako. Nakakainis talaga.

Pero hindi talaga ako makapaniwala. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, di na ako masyadong nagjogging. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, puro pagkain ang nasa isip ko. Pagkatapos nang huli akong nagtimbang, at nadismaya sa aking nakitang resulta... di na ako nagtimbang - hanggang sa ngayon.

Hindi talaga ako makapaniwala. Ngayon nagtimbang ako. Ngayon ang timbang ko ay 124 pounds. Bakit bumaba? Bakit ang baba? Di naman ako nagjogging. Di naman ako nag-dyeta. Sira yata! Sira yata ang timbangan! Dapat siguro bumili ako ng bago. Tama bibili ako ng bago. Bibili ako ng bagong... chichirya kasi ubos na ang stock ko. hahahaha.

lababong barado

2008-09-01T09:19:00.000-04:00

Lunes... unang araw ng Setyembre... umagang-umaga... di pa ako nakakapag-almusal. Sikat na ang araw at tila maganda ang panahon. Pero sa kabila ng magandang araw na ito... pag mamalasin ka nga naman... ang lababo... ang kawawang lababo... barado.

Dahil sa baradong lababo... ang tubig ay tumagas sa cellar. Sa cellar na kung saan nakatambak lahat ng mga abubot. San damakmak na abubot na basang-basa dahil sa tubo na tumatagas.

Kaya ang magandang araw sa kabila ng maaliwalas na langit ay nagdilim at tila nagbago ang panahon dahil sa baradong lababo. Dahil sa baradong lababo maghapon ang bubunuin para linisin at ligpitin ang naiwang kalat at dumi ng lababong barado.

maagang gising

2008-08-22T06:25:00.001-04:00

Maaga akong nagising ngayon. Di gaya noong mga nakaraang araw parang tamad na tamad akong bumangon. Sa kabila ng katotohanan na ilang beses din akong bumangon sa loob ng mahabang magdamag dahil sa kinailangan kong pumunta ng kubeta.

Maaga akong nagising ngayon. Pero kahit papano maganda naman ang gising ko. Di gaya noong mga nakaraan mga araw na tila mabigat ang ulo ko kahit pa nga maaga akong natutulog sa gabi dahil wala rin namang mga kwenta ang palabasa sa TV.

Maaga akong nagising ngayon. Siguro naman marami akong magagawang kapakipakinabang na bagay sa maghapon. Di gaya noong mga nakaraan araw na tambak ang labahin, umaapaw ang maruming pinagkanan sa lababo at nanglilimahid ang sahig.

Maaga akong nagising ngayon. Kaya uumpisahan ko ang araw na ito na may positibong adhikain at umaasa na ang buong maghapon ko ay magiging kapakipakinabang... di gaya noong mga nakaraang araw.

anong ulam?

2008-08-12T14:33:00.001-04:00

Isa sa mga problemang araw-araw na ginawa ng Diyos na kailangan kong harapin ay ang aking pakikibaka sa kusina. Bilang isang maybahay... ang ulam... ang siyang pinakamalaking hamon na aking hinaharap.

Kung tutuusin maraming pagpipilian. At dahil sa madaming pagpipilian, lalong humihirap ang sitwasyon. Mas mabuti pa nga kung walang pinagpipilian dahil kung isa lang ang bagay na nasa harap mo... wala ka ng ibang magagawa kundi paganahin ang iyong imahinasyon upang makalikha ng isang malinamnam na putahe para mabusog ang gutom na pamilya.

Kung tutuusin kahit iisa lang ang nasa harapan ko rin, mahirap din ang sitwasyon kasi nakakasawa naman kung yun at yun din ang lulutuin. Nawawala ang hamon o kaya ang ha-mon (bigyang diin ang unang syllable para masarap pakinggan - pasensya na po nakalimutan ko sa tagalog yon Filipino kasi ang pinakamababa kong marka sa eskwelahan. hehehehe).

Kaya nga sa sandaling ito (habang isinusulat ko ito) ay pilit kong kinakatok ang kokote ko para makaisip ng masarap na hapunan. Ayyy... ayan... eto na... may naisip na ako! Sige, yon na nga lang. Tutal pag medyo sinarapan ko ang putahe tiyak na dagdag na naman sa timbang ko yon.

Kaya ngayon tatapusin ko na ito... at magbubukas na lang ako ng de-lata ng Bush's Baked Beans, yung Maple Cured Recipe at ima-microwave ko na lang ang hotdogs. Hmmmm... instant pancit canton na lang kaya... Chow Mein style para sosyal!

nais nyo bang maging KABIT?

2008-07-31T12:26:00.000-04:00

Eto ang siste. Ang tagal ko nang hinihikayat ang bunso kong kapatid na gumawa ng sariling blog dahil alam kong marunong naman siyang magsulat at maraming siyang maaaring ibahagi sa mundo ng blogging. Pero palibhasa'y abala sa gimikan, trabaho at higit sa lahat talaga namang may katamaran ding taglay... puro palusot ang maririnig mo.

Eto ang milagro. Sa wakas nahikayat ko rin siyang gumawa ng blog. Laking tuwa ko dahil kahit papano eh sumunod din si Bunso kay Ate. Gumawa ng isa. At parang batang nakatikim ng bago... aba eh, kinabukasan ay gumawa na naman ng isang pang blog. Samakatwid, 2 na ang blog niya. At masaya na sana ako pero...

Eto ang problema. Palibhasa eh abala nga sa maraming bagay at medyo hindi rin siya gaanong marunong sa computer, ako ngayon ang gumawa ng lahat mula sa lay-outing, designing ng header, at iba't-ibang kolorete sa websites niya. Sa madaling salita ako ang babysitter ng blog niya at ang ginagawa lang niya ay magsulat at ako pa rin ang mag-edit at mag lagay ng mga images don.

Eto ngayon ang tanong. Gusto nyo bang madagdagan ang inyong links? Nais nyo bang madagdagan ang inyong traffic? Kayo ba ay naghahanap ng iba pang blog para i-promote ang inyong blog? Naghahanap ba kayo ng mas maraming kaibigang bloggers? NAIS NYO BANG MAGING KABIT? Pwes... eto na ang pagkakataon ninyo... hulong at makikabit na kayo sa blog ng Utol ko... bagong-bago... batang-bata... mabangong-mabango pa... at wala pang masyadong kumakabit. Hala, mag-iwan lang kayo ng mensahe sa kahon at malugod ko kayong ikakabit sa blog ng Utol ko.

ang QUEUE-less

ang sleep-deprived... caffeine-fueled LIFE

PAUNAWA! "Offer is good while supply last". (JOKE!)

may PR ako

2008-07-26T14:01:00.000-04:00

Yipeeee!!! May PR ako. Akalain mo, sa dinami-dami ng blogs ko, eto pang kaisa-isa kong tagalog blog ang nagkaroon ng PR. Galing ng Pinoy!

Ewan ko ba. Baka naman dahil di nila naiintindihan ang mga nakasulat dito. Baka kaya dahil masasarap tingnan ang mga litrato dito. O baka, nagkamali lang sila dito. Pero sa puntong yan... WALANG BAWIAN!

Basta masaya ako kasi may PR ako. Basta masaya ako kasi kahit papano napansin ang blog ko. Basta masayang-masaya ako.

May PR ako... sayang lang di ko mapagkakakitaan ito kasi tagalog lang. May PR ako... sana ung iba din blogs ko magkaroon lalo na yong pinagkakakitaan ko. May PR ako... at gusto kong pasalamatan ang board of judges sa aking award. (Pasensya po... nadala ako... akala ko FAMAS)

sa wakas

2008-07-22T06:39:00.001-04:00

Sa wakas, matapos ang ilang linggong pag-iisip at pagsusunog ng kilay, natapos ko rin ang matagal ko nang proyekto. Ang proyektong maraming gabi rin akong pinuyat sa kakaisip. Ang proyektong maraming beses din nagpasakit ng aking ulo. At ang proyektong maraming pagkakataong halos sukuan ko.

Sa wakas, eto na ang bunga ng aking pawis. Eto na ang bunga ng aking pagtitiyaga. At eto na ang bunga ng malikot kong isipan.

DYARANNNNNNN! Ang mga "headers" ng lima kong BLOG:

1. Ang "Ruthi's breathingSpace".
Ito ang pinaka-una kong blog na naglalaman ng kahit anong maisipan ko. Dito ko sinusulat ang ano mang bagay na basta lang pumasok sa aking isip - mga pang-araw-araw na engkwantro ko sa buhay... pambihira o ordinaryong karanasan... reklamo/komento/rekomendasyon sa mga bagay-bagay, sitwasyon at panahon... at ano mang bagay or walang kabagay-bagay para lang meron akong magawa at makahinga naman... hayyyyy.

2. Ang "a Carpenter's WIFE's tool box".
Dito sa blog na ito naisisiwalat ko ang aking mga karanasan, pakikibaka at mumunting bagay na bahagi ng aking buhay bilang isang "Maybahay" ng Karpintero.

3. Ang "my REFUGE".
Ito ang Blog ko sa mga dati kong mga likha na medyo seryoso ang tema. Medyo mahahaba ang mga panulat dito dahil seryoso ako ng sinusulat ko yon.

4. Ang "Gregoire Construction".
Ah,ito ginawa ko lang ito para sa asawa ko... adbertismen lang ba para sa hanapbuhay niya. Ginawa ko ito, para patunayan na mabuti akong asawa.

5. At syempre ang "sa puso at isip".
Dito... dito naisisiwalat ko ang aking mga hinaing at reklamo... pangangamba at sintemyento... kaligayahan at hinagpis... at lahat ng mga bagay na di ko ma-ingles.

Hayyyyy, salamat! Ngayon makakatulog na ako ng mahimbing. Ngayon makakahinga na ako ng maluwag. At ngayon... aasikasuhin ko naman ang pagsusulat.

transisyon

2008-07-13T18:20:00.000-04:00

Kamakailan lang ay nagbakasyon kami ng aking asawa para i-celebrate ang aming isang taong anibersaryo ng kasal. Isang taon na ang nakalipas at sa awa ng Diyos ay kami pa rin. Sabagay, isang taon pa lang naman yon kunpara sa mga ibang mag-asawa na nag-celebrated ng kanilang ginintuang anibersaryo. Ay naku, hindi ko na yon pinapapangarap dahil tiyak na di na namin aabutin pa yon. Bakit? Eh hindi ako sigurado na aabot pa itong asawa ko ng isang daang taon. Yan ang hirap sa mga pahulihin sa pag-aasawa eh.

Sa isang taong paggiging asawa ng isang "kano" marami akong natutuhan. Maraming pagbabago ang aking pinagdaanan. At maraming sakripisyo akong binatbat. Di naman sa ako'y nagrereklamo, kung tutuusin, marami din sa mga pagbabago na yon ay nakabuti sa akin. At marami din sa sakripisyo na yon ang naging dahilan para lalo akong maging matatag. Nabuksan ang aking mga mata sa katotohanan ng buhay. Nabuksan ang aking isip sa hiwaga ng buhay. At nabuksan ang aking puso sa realidad ng buhay.

Hindi naging madali ang pagbabago. Hindi naging magaan ang pinagdaanan ko. At hindi naging maginhawa ang buhay gaya ng inaakala ko. Pero sa kabila ng lahat unti-unti kong natanggap ang buhay na aking pinili. At kung meron mang isang bagay na nagbago sa akin na sa tingin ko ay tiyak kong ikatutuwa ng maraming taong kilala ko... yaon ay ang aking pagiging pasensyosa.

Paano naman hindi ako magiging pasensyosa? Paano naman ako hindi magiging mahinahon? Paano naman ako hindi magiging mabait? Sa tuwing nagagalit ako, dedma na lang ako. Sa tuwing susumpong ako, kalilimutan ko na lang yon. Sa tuwing masama ang loob ko, di ko na lang papansinin yon. Kasi naman... ang hirap inglisin ng galit ko... kaya tatahimik na lang ako.

reklamo

2008-07-11T16:05:00.001-04:00

Eto na naman ako at maglalabas ng mga hinaing.
Eto na naman ako para ibulalas ang mga personal na reklamo.
Eto na naman ako para mag reklamo ng walang katorya-toryang bagay.
Eto na naman ako para ihinga ang mga mumunting bagay na walang kwenta.

Bakit nga ba ang tao masyadong mareklamo?
Bakit konting bagay laging may pintas?
Bakit kahit maayos ang sitwasyon may problema pa rin?
Bakit pag husto na may kulang pa rin?

Isang bagay ang natutunan ko sa aking paglisan sa lupang sinilangan.
Isang bagay na nagturo sa akin na baguhin ang aking di magandang pag-uugali.
Isang bagay na sa tingin ko ay napabuti dahil ako ay naging mas mahinahon.
Isang bagay na mahalagang sangkap upang maging maganda ang takbo ng isang relasyon.

Itigil ang reklamo at ituloy ang buhay!

tumigil na ang ulan

2008-06-25T07:42:00.000-04:00

Tumigil na ang ulan. Sumikat na rin ang haring araw. Ayun, masaya na ang mga ibon sa puno at ang mga dahon ay sumasayaw. Tila nakangiti ang mga ulap at ang damuhan ang lalong naging kulay berde.

Tumigil na ang ulan. Balita sa telebisyon, maghapon mainit ang panahon. Ayun, makakatakbo siguro ako mamaya at ng mabawasan ng konti ang timbang. Tila napaparami ang kain ko nitong mga huling araw kaya ang bewang ay lumalapad na naman.

Tumigil na ang ulan. Baka subukan ko mamayang magpinta. Ayun, ang tagal na nakatinggal ang pintura at canvas at brutsa. Tila gusto ko uling balikan ang dati kong talento dahil mataga-tagal na rin akong di nagpipinta.

tinatamad ako

2008-06-19T11:11:00.000-04:00

Tinatamad akong magsulat ngayon.
Tinatamad akong mag-isip.
Walang magandang ideya na pumapasok sa isip ko.
Naninigas ang aking mga daliri sa pagtipa sa "keyboard".

Tinatamad din akong maglaba ngayon.
Tinatamad din akong maglinis.
Walang magandang gawin kundi ang humilata.
Naninigas ang aking katawan sa katamaran.

huwag kang lilingon

2008-06-11T13:47:00.000-04:00

Huwag kang lilingon. Kahit anong mangyari huwag ng huwag kang lilingon. Baka masira ang iyong konsentrasyon. Baka makalimutan mo ang dapat mong unahing gawin. Baka magbago pa ang iyong isip.

Huwag kang lilingon. Saan ka man makarating huwag na huwag kang manghihinyang. Baka pagsisihan mo ang iyong desisyon. Baka panghinaan ka ng iyong loob. Baka bigla kang sumuko.

Huwag kang lilingon. Ano man ang iyong magiging desisyon huwag na huwang magbabago ang iyong isip. Baka ikaw lang nga ang pag-asa ng bayan. Baka nasa iyong mga kamay ang pagbabago.

Pag nagawa mo na ang iyong misyon. Sige lumingon ka na. Kailangan mong balikan ang nakaraan. Parte ito ng buhay at di magiging kompleto kung wala yon.

ang mga tanong

2008-06-09T12:33:00.000-04:00

Saan ka pupunta kung wala kang mapupuntahan? Ano ang kakainin mo kung wala kang makakain? Paano mo ipapaliwanag ang isang bagay na di maliwanag? At bakit kaya ang chicken breast ay walang "utong"?

Minsan marami tayong mga katanungan na mahirap hanapan ng kasagutan. At kung minsan may mga katanungan tayong tinatanong kahit alam na natin ang sagot. Parang minsan natutukso akong huwag munang gamitin ang utak ko.

Kung puede lang sanang i-turn off ang switch ng utak ko, ginawa ko na. Kung puede lang bang mag-log off sa mga walang katuturang bagay na bigla na lang pumapasok sa guni-guni ko, ginawa ko na. Kung puede nga lang kayang i-out-of-service muna ang utak ko dahil nakakapagod na ang mag-isip, matagal ko na ginawa yon.

Kaso hindi nga eh. Bakit nga ba? [Panibagong na namang tanong]. Hay, walang katapusang tanong.

isang taong tigang

2008-06-04T18:08:00.000-04:00

Isang taon na ako dito sa lupain ng mga banyaga. Dito, ako ang banyaga. Isang taon na akong wala sa lupang tinubuan. Doon ako ang reyna.

Mag-iisang taon na akong puro patatas ang kinakain. Patatas na nilaga, patatas na niligis, patatas na prito, patatas na may kaunting pampalasa, patatas dito at patatas doon. Sawa na ako sa patatas.

Mag-iisang taon na akong di nakakakain ng lutuing Pinoy. Bagama't kahit papano eh nakakain ako ng kanin dahil madalas kaming kumain ng Chinese [yung restaurant di yung tao] kahit papano di ko naman namimiss ang kanin.

Ngayon matapos ang isang taong pagtitiis... nagluto ako ng sari-saring lutuin pinoy. Eto at tikman nyo.

Ang Adobo

Ang Pancit

At ang Menudo

Nagsaing na rin ako.

Ginamit ko na ang "rice cooker" para walang tutong.

tutong

2008-05-25T20:47:00.001-04:00

Minsan di maiiwasan na masunog ang aking niluluto. Di ko naman sinasadya yon. Nagkakataon lang. Minsan siguro dala na rin ng katamaran. Minsan siguro dahil nakababad ako sa panonood ng teleserye. Minsan siguro di ko alam na may niluluto pala ako.

Pag nagkakatoong ang niluluto ko ay nasunog... sino ang kumakain ng tutong? Sino ang nagtitiyaga sa tutong? Sino ang makikinabang sa tutong?

Ang buhay ay parang sinaing. Kelangan tama lang ang tubig dahil kung mapadami, magiging lugaw ito. Kung kokonti, magiging "popped rice" ito. Sa buhay kelangang tama lang ang tubig para di maging lugaw or "popped rice". Sa buhay kelangang ang diskarte tama para tama ang takbo.

Ang buhay ay parang sinaing. Kelangan bantayan habang niluluto dahil kung hindi, baka umapaw ang "am" magiging batilaw ito. Sa buhay kelangang bantayan ang bawat hakbang at baka magkamali. Sa buhay pag nagkamali ka ng diskarte ikaw rin ang magdurusa.

Ang buhay ay parang sinaing. Kelangan ingatan na di ito masunog dahil kung magkakataon, tutong ang kakainin mo. Sa buhay kelangang ingatan ang mga desisyon dahil pag nagkataong mali ito di mo na mababago. Sa buhay pag mali ang desisyon mo maaaring magbago ang takbo ng buhay mo.

sakit ng ulo

2008-05-23T19:02:00.001-04:00

Hay, nakakapagod. Ang hirap mag-isip. Maloloka na yata ako.

Hilig ko talaga ang magsulat. Hilig kong isulat ang mga bagay-bagay na pumapasok sa malikot kong isip. Hilig kong paganahin ang aking imahinasyon at makalikha ng isang obra maestra. Pero may isa akong problema. Ang hirap palang gawin non.

Akala ko madali lang. Akala ko pag hawak ko na ang lapis at papel o kaya nasa harapan na ako ng computer at handa ng tipain ang keyboard ay dadaloy na malaya ang mga ideya. Hindi pala. Kelangan palang mag-isip. Hindi pala sa lapis nanggagaling ang ideya. Hindi pala sa dulo ng mga daliri dadaan ang ideya. Hindi ko pala kaya.

May isa pang malaking problema. Minsan inaatake ako ng sakit ko [translation: katamaran]. Minsan nawiwili ako sa panonood ng telebisyon [translation: starstruck]. Minsan lumilipad ang utak ko [translation: tinotopak].

Hay, buti na lang gumana ang utak ko ngayon. Kaya eto medyo mahaba-haba rin ang nasulat ko. Pag di ko nakalimutang mag-isip bukas... susulat ulit ako. Bahala na.

suwerte

2008-05-21T19:33:00.000-04:00

Kelan kaya ako mananalo sa lotto? Kabibili-bili ko lang ng ticket ng powerball (katumbas ng Lotto sa Pinas)at gaya ng dati, umaasa ako na mananalo.

Masama ba ang mangarap? Masama ba ang umasa? Masama ba ang maniwala?

Hindi ako nag-iisa sa pakikibakang kagaya nito. Marami kaming nangangarap ng magkaroon ng masaganang pamumuhay. Marami kaming umaasa na kahit papano makakaahon kami sa kahirapang dinaranas. Marami kaming naniniwala na darating ang araw magbabago rin ang guhit ng aming kapalaran.

Ang kapalaran ng tao ay di kayang ipaliwanag ng kahit sino. Suwertihan nga lang kaya ang buhay o ito nga kaya ay parang isang gulong na umiikot-ikot? Kung mananalo ako bukas sa powerball, ano kaya ang magiging ikot ng buhay ko?

nakakainip na maghapon

2008-05-20T19:22:00.000-04:00

Ang hirap mag-isip. Nakakapagod mag-isip. At nakakasira ng ulo ang pag-iisip. Paano nga ba ang gagawin ko? Mag-iisang taon na akong walang trabaho at palamunin. Aba, eh nakakainip ang maghapong nakatunganga ano. Kaya eto, kung anu-ano ang pumapasok sa utak ko. Buti na lang medyo malakas ang kontrol ko kundi, baka bumigay ako.

Nakakainip ang walang ginagawa. Nakakainip ang maghintay ng kausap. At nakakainip magpalipas ng maghapon. Ano nga ba ang magagawa ko? Mag-iisang taon na ako dito at namimiss ko ang Pinas. Kaya eto, maghapong naka-tunganga sa computer. Maghapong naghihitay ng makaka-chat. At maghapong mag-blog.

Ano pa nga ba ang magagawa ko? Tiis na lang kasi pinili ko ito. Tiis na lang dahil desisyon ko ito. At tiis na lang sa pagka-homesick dahil... masaya naman ako sa mahal ko.

O, may magagawa ka ba?

kapalpakan

2008-05-19T14:21:00.000-04:00

Kahapon konti na lang ang mga maling diskarte ko. Habang lumalaon nababawasan ang mga kapalpakan ko. Kaya masaya na ako at konti na lang ang "murang" kailangang sikmurain ko.

Nag-aaral kasi akong magmaneho. At bilang bagito, syempre nagkakamali ako. Tao lang po kasi. At tuwing matututo ako sa mga maling ginawa ko, eto na naman at merong panibagong katangahan akong babanatan. Hay, buhay!

Mahirap pala talagang mag-aral. Buti na lang guro na ako. Kung estudyante pa lang ako, tiyak ibabagsak ko - ako. Kaso sa pagkakataong ito, estudyante ako. Pero di naman ako puedeng ibagsak dahil paboritong estudyante ako ng guro ko. Nagkataon, asawa ko rin siya (buti na lang.) Pero ang hirap. Di kasi kami magkaintindihan at ang sungit niya. Simpleng instraksyon pinahihirap, kaya pano matututunan? Ganon nga talaga yata ang buhay.

Pero kahit papano, nakikita ko naman ang pagbabago. Sanayan lang siguro talaga... pakapalan ng sikmura at patigasan ng mukha. At higit sa lahat, gamitin ang karisma. Dahil, pagkatapos ng lahat... ako pa rin ang panalo.

tubeeeeeeeeg!

2008-05-12T11:36:00.001-04:00

Pag mamalasin ka nga naman.

Kahapon bago kami mag check-out sa otel, naisip kong maligo kaso tinamad ako. Sabi ko sa bahay na lang para bago matulog presko ang pakiramdam ko. Kaya ayon, nagbiyahe ako na di "go-li". Pagdating ng bahay, laking gulat at panghihinayang ko ng mabasa ko ang nakapaskil sa pintuan ng kwarto namin... "No Water". Sus, ginoo... ano pa nga ba ang magagawa ko. Kaya eto tiis muna sa amoy hangga't di dumarating ang tubero at ayusin ang "pump" namin.

Ewan ko sa iba dyan. Pero para sa akin, OK lang na walang koryente... pero ang walang tubig... nakupo di ko kaya.
Ayoko ng mabaho!
Ayoko ng madumi!
Ayoko ng mapanghi!
Kaya plis lang... paigib ng tubig.

takbo... bilis... takbo

2008-05-07T15:35:00.000-04:00

Mahigit ng isang linggo akong tumatakbo... jogging ba. Wala lang. Naisipan ko lang kasi "tag-sibol" na. Tapos na ang "pag-niniyebe". Di na masyadong maginaw ang paligid at di na ako kinakalig-kig.

Tag-sibol na at pagkatapos nito ay ang "tag-init". Tumatakbo ako para mabawasan ng konti ang akong timbang. Problema ko talaga ito sumula't sapol. Ano ba ang magagawa ko eh ang sarap kayang kumain. Lalo noong "tag-yelo", ay sus, ang mainit na tsokolateng may mumunting "marshmallows" ba naman ang lagi kong iniinom para maibsan ang ginaw. Saan ka pa? May kokontra pa ba sa sarap ng "brownies" na laging kong hinuhurno?

O, ngayon, tapos na ang masasarap na pagkain at "alibi" ko sa pagkain. Magbanat naman ng buto, para pagdating ng "tag-init" maisuot ko na ang makikipot at maiigsi kong palda ng makita naman ang makinis kong hita at ang mga walang manggas kong blusa ng masilayan naman ang makinis kong braso.

Kaya eto, nagpapawis, tumatakbo, nagpapakapagod para maging karapad-dapat. Nabawasan na ako ng sampung libra, sampu pa at okay na.

makulimlim ang langit

2008-04-25T08:55:00.000-04:00

Sikat na ang araw. Pero makulimlim ang langit.
Makulimlim ang langit sa kabila ng liwanag ng araw.
Makulimlim ang langit sa kabila ng pangako ng umaga.
Makulimlim ang langit sa kabila ng pag-asang dala ng kahapon.

Di waring uulan. Pero madilim ang langit.
Madilim ito bagama't walang pagbabanta na bubuhos ang ulan.
Madilim ito bagama't sa wari ko'y ang panahon ay banayad.
Madilim ito bagama't ang mga ibon ay lumilipad sa himpapawid.

Bahagyang umiihip ang hangin. Pero medyo maitim ang langit.
Maitim ito marahil dahil sa pulyusyong dala ng sibilisasyon
Maitim ito marahil dahil sa paglapastangan ng mga tao sa paligid.
Maitim ito marahil dahil sa walang pakundangang pag-abuso sa kalikasan.

Ngayon puso ko ay nagdurugo. Pero bukas, liliwanag ang langit.
Liliwanag ang langit dahil may pag-asa sa puso ng tao.
Liliwanag ang langit dahil sa biyayang ibubuhos ng Maykapal.
Liliwanag ang langit dahil ang buhay ay patuloy na dadaloy.

maaga pa

2008-04-15T13:57:00.001-04:00

Maaga pa. Di pa nga sumisikat ang araw, masarap pang mamaluktot sa mainit na kama.

Maaga pa. Di pa sumisilip ang haring araw sa mga puting ulap. Gusto ko magpainit pa ng konti habang yakap ng mahigpit ang malambot na unan.

Maaga pa. Di ko naman balak magluto ng agahan. "Cereals"lang at mainit na kape ang umagahan ng mahal kong asawa. Idlip lang muna ulit ako.

Ayy, tanghali na pala. Sinasabi ko na nga ba. Dapat bumangon na ako ng tumunog ang "alarm clock".

Naku, tanghali na nga. Maliwag na sa labas. Nasisilaw na ang mata ko sa liwanag ng bintana.

Sus, tanghali na at nakatunganga pa ako. Kailangan ng ihanda ang baong pananghalian ng mahal kong asawa. Papasok na siya sa trabaho.

Sana maaga pa, para makatulog ulit ako. Puyat ako sa kapapanood ng telebisyon kagabi.

Biyernes de Amor

2008-04-11T14:29:00.000-04:00

Biyernes na! Bukas uulan daw, sabi sa Balita. Sus, nakakatamad naman yon. Balak ko pa namang pumunta kay Medy para makakain ulit ng Adobong baboy. Naglilihi yata ako sa Adobo.

Biyernes ngayon! Tuwing Biyernes, araw ito ng paglilinis ko. Naglilinis na ako ng Biyernes para libre ang Sabado at Linggo ko. Para relaks na ako at pabanjing-banjing na lang. Nilinis ko na banyo, mabango na ito at "germs-free". Nag-vacuum na rin ako ng sala. Ang sarap ng amoy, preskong-presko. Malinis na rin ang hapag-kainan at kusina. Nilampaso ko ng "Swiffer" ang sahig. Malinis na ito at walang bahid dungis. Ang mga kwarto areglado na rin lahat. At bukod sa lahat, nakapaglaba na rin ako ng sang damak-mak na tuwalya at kobre kama.

Biyernes na nga! Tapos na ang mahabang paghihintay sa araw ng pahinga. Tapos na ang pagsisintir ko sa mahabang araw ng pagmumuni-muni. Tapos na naman ang isang yugto ng walang katapusang pagbibilang ng araw.

Sa susunod na Biyernes... ganito na naman ang gagawin ko. Ganon talaga ang buhay, paulit-ulit lang. Bahala ka nang dumiskarte kung paano mo pagagandahin.

Sa susunod na Biyernes... baka di ko muna linisin ang kwarto. Parang tatamarin ako non. Okay lang siguro, tutal wala namang papasok don kundi ako.

Sa susunod na Biyernes... sana may pera ako, para sa Sabado... makapag-shopping naman.

kahon

2008-04-10T13:53:00.000-04:00

Di ko alam kung bakit, pero di ko maitapon ang mga kahon. Alam mo yon? Yong pag bumili ka ng isang bagay na nakalagay sa kahon, o kaya ay may nagregalo sa iyo na naka-kahon, basta kahit anong may kahon, di ko agad ito maitapon. Itatago at itatago ko ito kasi ang nasa isip ko, magagamit ko ito balang-araw. At habang ang araw na yon ay di pa dumarating, patuloy ang pag-iipon ko ng kahon. Patuloy ang pagdami ng naipong kahon hanggang sa di ko na ito mabilang. Katapus-tapusan, dahil sa wala na akong mapaglagyan at dumadami ang kalat, itatapon ko rin pala ito.

Ganon nga lang yata ang buhay... hangga't maitatago ang isang bagay itatago at itatago natin ito kahit walang mahalagang dahilan. Ganon nga talaga yata ang tao, binibigyan ng "sentimental value" kahit ang pinaka-walang kwentang bagay. At ganon ng yata talaga ang isang bagay, bibigyan at bibigyan ng halaga ng tao bagama't alam na ito ay isang materyal lamang.

At pagkatapos noon... pagkatapos ng lahat... at sa katapus-tapusan... sa basurahan din ang tuloy.

ang labada

2008-04-07T09:08:00.000-04:00

DI KITA BATI! Yan ang madalas nating marinig sa mga bata pag di nila gusto. Pag may ipapagawa ka o iuutos at abala sila sa laro, yan din ang maririnig mo. Pag ang sitwasyon ay di ayon sa kanilang panlasa, yan ang kanilang panakot. Hayy, buti pa ang bata, puedeng magreklamo.

Lunes ngayon, at ngayon nakaiskedyul na maglaba ako. Hanggat maaari ang Sabado at Linggo ay araw ng pagrerelaks. Palibhasa dakilang maybahay ako kaya ang "week days" talaga ang araw na ginagawa ko ang mga gawaing-bahay. At ang "weekends" lakwatsa lang, panood ng sine... kain sa labas... "shopping" (bihira lang yon, pag sinuswerte ako at nakakauto)... o kaya ay mahapong nakahilata lang at nanonood ng TV.

Pero Lunes ngayon, kung ito ay araw ng trabaho sa mga nagtatrabaho... sa akin naman na walang trabaho... ito ang araw na magtatrabaho ako sa bahay. Ito ang araw na maglalaba ako.

Hayyy... ang labada nga naman, di mo puedeng iwan. Kahit anong galit at inis mo, di mo matakasan. Kahit isumpa mo... babalik-balikan. Kahit itakwil mo... di ka tatan-tanan. Ang relasyon namin ng labada ko... pang-matagalan. Sa hirap at ginhawa... labada pa rin ang hahantungan.

Hayyy... labada, ano ka nga ba? Bakit matindi ang iyong kamandag?

sa tuwing pumapatak ang ulan

2008-04-04T20:02:00.000-04:00

Nagising ako kaninang umaga na malakas ang ulan. At gaya ng inaasahan di makakapasok ang mahal kong asawa dahil ang trabaho niya ay sa labas (karpintero kasi siya). Pagkakataon na naman para madalaw ko ang aking natatanging kaibigan sa karatig bayan, si Medy. Isang Pinay din at mag-aapat na taon na siya dito sa Maine.

Masaya ako pag umuulan (o nag-iisnow) dito kasi lagi akong nakakabisita kay Medy. At pagkakataon ko na namang kumain ng kanin. Kadalasan kasi tuwing tatawag ako sa kanya para ipaalam na darating ako, pagbukas pa lang ng pinto naaamoy ko na ang bagong saing na kanin. Kasunod non, magluluto na kami ng kahit anong lutuing Pinoy. Adobong baboy at pansit canton ang niluto namin. Kainan na naman.

Noong nasa Pinas ako, gusto ko rin pag umuulan. Sarap kasing humigop ng mainip na sabaw. At lalong masaya kung may bagyo kasi walang pasok. Pero ung hanggang "signal number 3" lang. Sarap lumusong sa baha pero yung hanggang sakong lang para bumili ng banana cue sa kanto. Sarap ding manood lang ng TV pag di "brown out" o kaya ay mag-madjong.

Sa Pinas ang daming puedeng gawin pag umuulan. Pero dito sa Maine, pag-umuulan matutulog lang ako, o manood ng TV o kaya humarap na lang sa computer. Wala ding tigil ang kain ko, pero hinahanap ko ang banana cue.

Hay... tag-ulan.

tele-serye ng buhay

2008-04-03T11:20:00.000-04:00

Hindi ako mahilig manonood ng mga tele-serye. Ayoko kasi ng nakatali eh. Ibig kong sabihin, pag nanood ka kasi ng mga tele-serye parang obligasyon mo na tuwing darating ang takdang oras na ipapalabas yon, ititigil mo ang lahat mong ginagawa at uupo ka sa harapan ng telebisyon at ihahanda mo ang sarili mo sa mga susunod na pangyayari. At araw-araw ay susubay-bayanan mo ang pangyayari para malaman mo ang takbo ng istorya.

Di naman sa ayoko ng obligasyon o tumatakas ako dito, pero parang pakiramdam ko kasi pag nalulong ako sa panonood ng tele-serye magiging alipin ako ng palabas. At pag nagkaganon, doon na tatakbo ang istorya ng sarili kong buhay.

Sus, eksahirada lang talaga ako.

Bakit nga ba manonood pa ako ng mga tele-serye eh ang sarili kong buhay ay tele-serye ring matuturingan. Di nga lang "via satellite" at walang "commercial interruption" pero ang tema at ang mga takbo ng istorya halos pareho din. Minsan nakakaiyak o kaya ay nakakatawa, minsan naman may intriga o di kaya ay simple lang, minsan ay makulay o di kaya walang buhay. Iba-iba rin ang mga pumapasok na karakter at lahat sila may kanya-kanyang papel sa aking buhay.

Hay buhay, parang tele-serye. Ang masaya lang talaga sa tele-serye ko - AKO ANG BIDA!

doon po sa amin

2008-04-01T08:49:00.001-04:00

Doon po sa amin, tiyak na mainit na kasi katatapos lang ng Semana Santa. Naglipana na naman ang mga bakasyonista na mamimili ng mga tsinelas. Kasi doon po sa amin, gawaan ng tsinelas. Sa Liliw, Laguna ba. Kaya parang piyesta na naman ang kalye. Tiyak panay na naman ang liguan sa ilog kasi masarap magtampisaw sa ilog pag mainit ang panahon habang kumakain ng pritong tulingan na may kamatis at bagoong, manggan hilaw, singkamas, at lambanog. Tiyak umaalingaw-ngaw na naman ang mga sintunadong boses sa mga kalye dahil sa videoke. Ganon naman don eh, kahit yata birthday ng pusa ipasasara ang kalye at magrenta ng videoke, sabay labas ang lambanog at pulutan, hala magdamagan ang kantahan.

Doon po sa amin, panahon na naman ng kamatis, tiyak sunod-sunod na naman ang biyahe ng mga dyip na punong ng sakay hanggang bubong papuntang Valiche. Madalas na namang makakatagpo ng isang "plastic bag" ng kamatis na nakasabit sa "gate" ng bahay namin ang aking hipag. Marami kasi siyang kaibigang magkakamatis at libre na ang pang-ginisa niya.

Malayo ako doon sa amin ngayon kasi nandito na ako sa "kanila" (ang ibig kong sabihin, sa bansa ng aking liyag). Di ko matawag na "amin" ito kasi ang sa "amin" ay "doon". Mag-iisang taon na ako dito sa kanila. Hindi naman ako masyadong nahohomsik kasi madalas ko rin namang kausap ang mga utol ko. Madalas ko ring mapagalitan si bunso pag nalaman kong di siya naglilinis ng bahay kaya madalas din siyang nabubuwiset sa akin. Sabi nga niya parang di rin ako umalis doon sa amin, kasi bunganga ko pa rin ang naririnig niya.

Sa Mayo isang taon na ako dito sa kanila. Wala rin masyado akong namimis na bagay-bagay sa Pinas kasi ung mga pagkaing paborito ko, nakakabili rin ako dito sa "Asian Store" sa Portland. Ung Payless Pancit Canton, sawa na ako. Ung bagoong, kornik, tocino, suman, siopao, nagaraya, toyo, patis, sinigang mix, ayy... naku sira na talaga ang pagdidiyeta ko. Ang chitcharong baboy nga sa "convenient store" nakakabili ako 99 cents lang sawsaw pa sa Mang Tomas sarsa ng litson. At ang kanin, di problema kasi meron sa "Hannaford" (grocery store dito po sa amin)

Hayyy... doon po sa amin o dito man po sa kanila... pareho pa rin ang gawain ko. Kain at tulog. Sarap ng buhay ano?

lunes na naman

2008-03-31T09:39:00.000-04:00

Simula't sapol, ang Lunes ay kinatatamaran ko. Ewan ko ba kung anong sumpa meron ang araw ng Lunes?

Bukod sa umpisa ng linggo, ito din ang umpisa ng mahabang paghihintay sa araw ng pahinga (weekend). Hayyy... Lunes, anong meron ka at ako'y tinatamad na naman?

Tinatamad akong bumangon kanina kasi ang sarap matulog lalo't maginaw pa rin. Panahon na ng pagsibol (spring) pero ang niyebe ay mataas pa rin sa likod bahay. Maya-maya, (pagkatapos kong sulatin ito) mag-lilinis na ulit ako ng bahay, maglalaba, mag-iisip ng lulutuin, etcetera, etcetera at etcetera.

Ay naku, magmaktol man ako, di maiiba ang araw, laging may Lunes, kaya wala akong magagawa kundi sumabay na lang sa daloy ng buhay. Gawin ang makakaya at bawasan ang pagrereklamo. Tutal apat na araw na lang ang hihintayin ko at Sabado na ulit.

Hay, Lunes!

sa puso at isip

2008-03-30T13:31:00.000-04:00

Naisip ko lang, bakit nga ba hindi. Simula ng ako'y matututong magsulat and nag-umpisang humabi ng mga kataga, Tagalog ang aking ginamit. Natututo lang akong mag-ingles nang mag-aral at bigyang pansin ang naturang wika.

Marahil, nabighani lang ako kasi kakaiba.
Marahil, masarap pakinggan kasi naiiba.
Marahil, magandang sabihin kasi ako'y maiiba.
Marahil, naengganyo kasi gusto kong maging iba.

Kaya nga... nang mamulat ako sa katotohanan na ang puso ko ay sa pagsusulat. Ingles ang aking unang binanatan. Natatago ko ang mga pangunahin kong mga ginawa pero sa katagalan nawala na rin. Ang naaaalala ko lang "trying hard" ako sa pag-iingles. Kahit mali-mali ang "grammar"... hala, sige, dale pa rin. Gustong maging kakaiba eh.

Ngayong nandito ako sa lupang sinilangan ng wikang ingles, kakaiba pa rin ako.
Kahit alam kong salitain o naiintindihan ang wikang aking dating niyakap kakaiba pa rin ang pakiramdam ko.
Sa kabila na marami na rin akong nasulat gamit ang salitang ito, iba pa rin ang hinahanap ko.

Kaya ngayon, bago na ito. Dito sa bagong "blog site" na ito. Tagalog naman ang gagawin ko. Ito ang magiging lugar na pupuntahan ko kung gusto kong tumakas sa reyalidad ng buhay.

Malay natin, baka dito ako makaramdam na di na ako kakaiba.